از گذشته گذشتم،تا آوار لحظه لحظه های تلخ رو سرم خراب نشن

تا آجرا یکی یکی ، نرم نرم ، تلنگر نزنن

که وقتی به هوش میام ، زیر آوار همه ی اون چیزایی باشم که خودم ساختم

درک واقعیت تلخه و باورش سخته .

کنار اومدن با آوار و تقلا برای نجات

                                     امید میخواد

                                            امید من ، عشقمه !

شاید بهتر بود ، دونه دونه ی آجرا رو به همون گذشته پرت میکردم

اما ،

  با وجود همه ی خراشهایی که رو تنم گذاشتن ، دوستشون دارم

چون لمسشون کردم

دوباره میچینمشون ، اما این بار دیوار نمیسازم

روی زمین ، کنار هم

و راه آینده رو میسازم

و روی رنگ گذشته یه فرچه ی سبز میکشم

شاید یه گل هم کشیدم !

 (خیلی قشنگه وقتی داری راه میری زیر پاهات گل نقاشی کرده باشن،نه؟)