از گذشته گذشتم،تا آوار لحظه لحظه های تلخ رو سرم خراب نشن

تا آجرا یکی یکی ، نرم نرم ، تلنگر نزنن

که وقتی به هوش میام ، زیر آوار همه ی اون چیزایی باشم که خودم ساختم

درک واقعیت تلخه و باورش سخته .

کنار اومدن با آوار و تقلا برای نجات

                                     امید میخواد

                                            امید من ، عشقمه !

شاید بهتر بود ، دونه دونه ی آجرا رو به همون گذشته پرت میکردم

اما ،

  با وجود همه ی خراشهایی که رو تنم گذاشتن ، دوستشون دارم

چون لمسشون کردم

دوباره میچینمشون ، اما این بار دیوار نمیسازم

روی زمین ، کنار هم

و راه آینده رو میسازم

و روی رنگ گذشته یه فرچه ی سبز میکشم

شاید یه گل هم کشیدم !

 (خیلی قشنگه وقتی داری راه میری زیر پاهات گل نقاشی کرده باشن،نه؟)

پر از چرا و نمیدونمه 

 بغضی که لبامو میلرزونه

پر از سنگینی و سردرد

     وقتی مجبورم قورتش بدم

پر از اضطراب

   وقتی میترسم رسوام بکنه

و پر از ضعف

   وقتی میترکه!

خدایا جونم !

  لحظه های تنهاییم

   گریه هام

     دلتنگی هام

             غصه هام

  همه ی لحظه هایی که دلم میخواست

                           حرفای دلم رو به زبون بیارم

                                همیشه و همیشه بودی .

                ممنونم ازت که وجودت رو ازم دریغ نمیکنی!

خدایا شکرت !

زندگی رو دوست دارم ،

برای وجود عشق

برای آرامش و دلشوره ی عشق

برای درک لحظه های عاشق بودن

برای لمس قطره های اشک ، روی گونه هام

و برای دلتنگی هام

برای وجود گل ، ماه زندگیم

تواین سکوت سردو سیاه

    با این فاصله ی گنگ    

                         با دل تنگ  

                            با لبهای بسته  

                    چشمام رو باز نگه میدارم  

                                          که خوابش رو نبینم

                                             که بعدش حسرت نخورم!

کاش میدانستم ،  آواز پرستو ماندنی نیست

کاش میدانستم ، عمر همسایگی ی ستاره همیشگی نیست

کاش میدانستم ، زمین از آن من نیست

کاش میدانستم ...

در سکوت نورانی ی شب ،

                بغض خفته ام ،

                     سرگردان ،

                        در کوچه های تنهایی 

                                        به دنبال بهانه ایست .

از مائده ی آسمونیش یه ظرف آب خواسته بودم

            خیلی زود ، نه !

                                اما بالاخره داد.

    هدیه ی قشنگی بود

                بهش میبالیدم ،

                             چون

                                  یه هدیه ی مقدس بود ، آسمونی بود

     دوستش داشتم.

  ولی هیچ وقت به این موضوع توجه نکرده بودم ،

 که ممکنه تاریخ انقضاء داشته باشه!

آخه مگه میشه !؟

تاریخ انقضاء !؟

خودم هم نفهمیدم چی شد !

فقط میدونم درعرض دو سه روز ،حالم بد شد.

قلبم معمولی نمیزد !

 گاهی 20 تا 20 تا میزد ، یه وقت هم 100 تا 100 تا !

  البته فقط 2 بار 100 تا 100 تا زد ،   

                 که یه دفعش احساس میکردم ،

                         هرآن قلبم از سینم میزنه بیرون،

                                       ولی خدا رو شکر هنوز سر جاشه !

  اسید سولفوریک خوردم که دیگه درست کار کنه !

 اگه شب روشن بود ،

  اگه آجرای سقف شمردنی بود ،

      اگه چشمام آستیگمات بود ،

                            چه عذابی بود!