پی بی ذهنی میگردم

                        غافل از آنکه ٬

                            همین پرده ی افکار

                                بی ذهنی را پوشانده.

           گاهی٬ آرامش ٬ پرده را تکانی میدهد٬

                            اما افسوس٬

                                  قدرت نسیم آرامش 

                                     برای از جا کندن پرده کافی نیست.

قطار زمان لحظه های جوانی را با خود میبرد

             و من

                چه احمقانه

                     با چشمان خیس

                         درانتظاربازگشت او                             

                             به صندلی ایستگاه تکیه زده ام .

             آخر ذهن دیر باور من 

                       هنوز در توهم ریل اسباب بازی ست.